सम्पादकीय ।
नेपालमा परिवर्तनको चर्चा नयाँ होइन। हरेक राजनीतिक मोडमा नागरिकले एउटा नयाँ बिहानको कल्पना गरे। पुराना कमजोरी अन्त्य हुने, राज्यको व्यवहार फेरिने र आफ्नै देशमा सम्मानपूर्वक बाँच्न सकिने वातावरण बन्ने आशा राखे। तर समय बित्दै जाँदा एउटा प्रश्न फेरि दोहोरिन्छ—परिवर्तनको अनुभूति आखिर आम नागरिकले कहिले गर्ने?
देशको राजनीतिक नेतृत्वमा फेरबदल हुनु आफैँमा उपलब्धि होइन। नेतृत्व परिवर्तनपछि राज्य सञ्चालनको शैली, सार्वजनिक सेवाको गुणस्तर र नागरिकप्रतिको व्यवहारमा सुधार आउनु नै वास्तविक उपलब्धि हो। अन्यथा परिवर्तनको नाममा पात्र मात्र फेरिने र प्रवृत्ति उस्तै रहने अवस्था दोहोरिइरहन्छ।
आज आम नेपालीले सरकारसँग असम्भव माग गरेका छैनन्। उनीहरूलाई सरकारी कार्यालयमा सहज सेवा चाहिएको छ। अस्पतालमा उपचारका लागि पहुँच चाहिएको छ। विद्यार्थीलाई गुणस्तरीय शिक्षा र युवालाई आफ्नै माटोमा भविष्य निर्माण गर्ने अवसर चाहिएको छ। किसानलाई उत्पादनको उचित मूल्य र श्रमिकलाई श्रमको सम्मान चाहिएको छ। यी सामान्य नागरिकका सामान्य आवश्यकता हुन्, तर राज्यका लागि यिनै सबैभन्दा ठूला जिम्मेवारी हुन्।
विडम्बना के छ भने, सम्भावनाले भरिएको देशका युवाले आफ्नो भविष्य खोज्न विदेशिनुपर्ने अवस्था अझै अन्त्य भएको छैन। गाउँमा श्रम गर्ने हात कम हुँदै छन्, खेतबारी बाँझिँदै छन् र परिवारहरू रोजगारीको खोजीमा छुट्टिन बाध्य छन्। यो केवल आर्थिक समस्या होइन, राष्ट्रको भविष्यसँग जोडिएको गम्भीर चुनौती हो।
अर्कोतर्फ, सार्वजनिक पदमा पुगेपछि अधिकारको प्रयोग गर्ने तर जिम्मेवारीबाट पन्छिने प्रवृत्तिको अन्त्य हुन आवश्यक छ। भ्रष्टाचारविरुद्धको प्रतिबद्धता भाषणमा होइन, निष्पक्ष अनुसन्धान र कानुनी कारबाहीमा देखिनुपर्छ। राज्यका निकायहरू कुनै व्यक्ति, दल वा शक्तिको प्रभावभन्दा माथि रहेर काम गर्न सक्नुपर्छ। कानुन कमजोरका लागि मात्र होइन, शक्तिशालीका लागि पनि समान रूपमा लागू हुनुपर्छ।
तर देश निर्माणको जिम्मेवारी सरकार र राजनीतिक दलमा मात्र सीमित गरेर पनि हुँदैन। नागरिकको भूमिका, सामाजिक उत्तरदायित्व र सार्वजनिक संस्थाप्रतिको विश्वास पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छन्। राजनीतिक मतभिन्नता हुन सक्छ, विचार फरक हुन सक्छन्, तर राष्ट्रिय हितका विषयमा समाज विभाजित भइरहनु हुँदैन।
हामीले विकासलाई केवल ठूला भवन, सडक र संरचनाको संख्याबाट मापन गर्ने कि नागरिकको जीवनमा आएको सहजताबाट? कुनै गाउँमा सडक पुग्नु विकास हो, तर त्यहाँका बिरामीले समयमै उपचार पाउनु पनि विकास हो। विद्यालयको भवन बन्नु उपलब्धि हो, तर विद्यार्थीले गुणस्तरीय शिक्षा पाउनु त्यसको सार्थकता हो। बजेट खर्च हुनु प्रगति होइन, त्यसबाट जनताले प्रत्यक्ष लाभ पाउनु वास्तविक सफलता हो।
नेपाल अहिले आशा र चुनौतीको दोसाँधमा उभिएको छ। यो समय नेतृत्वले आत्मसमीक्षा गर्ने, राज्यका निकायले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्ने र नागरिकले पनि देश निर्माणमा आफ्नो भूमिका बुझ्ने समय हो।
इतिहासले नेतृत्वलाई पदका आधारमा होइन, उसले समाज र राष्ट्रका लागि गरेको योगदानका आधारमा सम्झन्छ। त्यसैले आजको नेतृत्वले लोकप्रियताभन्दा परिणाम, प्रचारभन्दा काम र व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा राष्ट्रिय हितलाई प्राथमिकता दिन सक्नुपर्छ।
परिवर्तनको अर्थ केवल नयाँ अनुहार देखिनु होइन, पुरानो बेथिति हट्नु हो। जनताको विश्वास जित्नु हो। राज्यप्रति नागरिकको भरोसा फर्काउनु हो।
अब देशलाई आश्वासनको अर्को अध्याय होइन, जिम्मेवारी पूरा भएको प्रमाण चाहिएको छ। किनकि जनताले परिवर्तनको सपना धेरैपटक देखिसकेका छन्, अब उनीहरू आफ्नो जीवनमा त्यसको परिणाम देख्न चाहन्छन्।
— ॐकार टिभी सम्पादकीय
वि.सं.२०८३ मंसिर ३ बिहीवार ०८:१२ मा प्रकाशित

















